เรื่องเก่าๆ ของเราทั้งหลาย

วันก่อนเอาโทรศัพท์มือถือมาหาเบอร์โทรอะไรซักอย่าง เลื่อนผ่านๆ เห็นเบอร์เพื่อนสมัยเรียน ป.ตรีแว๊บๆ
ทำให้นึกถึงอะไรหลายอย่างขึ้นมา

ท้าวความก่อนว่า คณะที่เรียนตอนปริญญาตรีคือมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โปรแกรมวิชาเอกศิลปกรรม วิชาที่เรียนก็พวกพาณิชย์ศิลป์ทั้งหลายทั้งปวง เรียนจบออกมาแล้วอาชีพที่ตรงสายก็พวกกราฟิกดีไซน์เนอร์ พวกนี้จะทำงานออกแบบหลายๆ อย่าง โฆษณาตามหน้านิตยสาร บิลบอร์ดใหญ่ๆ ที่เห็นกันตามทางด่วน ออกแบบจัดวางเนื้อหาในนิตยสาร อะไรๆ ประมาณนี้แหละ

เล่าย้อนไปถึงตอนเรียนอยู่ ปี 4 ซึ่งตอนนั้นตรงกับปีการศึกษา 2544 สำหรับพวกเราเป็นปีแห่งความยุ่งเหยิง วุ่นวาย และยากลำบากในแบบของเด็กปี 4
นั่นคือเพราะใกล้จบแล้ว ทุกคนต้องทำงานชิ้นสุดท้ายเพื่อจบ บางคนต้องไปวิ่งไล่เก็บหน่วยกิตให้ครบ บางคนไปทำงานพิเศษหาเงินทั้งมาทำธีสิสและใช้ในชีวิตประจำวัน
สัปดาห์หนึ่งจะมีเรียนอยู่ไม่กี่วัน งานหลักที่ต้องทำดูจะเหลือแค่อย่างเดียว
นั่นคือสิ่งที่พวกเราเรียกกันว่าธีสิส

ไอ้เราก็พยายามที่จะคิดหัวข้อมาตั้งแต่ปลายปี 3 แต่ไม่ได้เรื่องได้ราว
กว่าจะสรุปออกมาได้ก็ตอนได้เวลาส่งหัวข้อนั่นแหละ

การเลือกหัวข้อเริ่มจากสิ่งที่เราไม่มี ไม่ชอบ ไม่อยากทำ
เราเลือกทำ Magazine Campaign AD. แบบ 3 ชิ้น เหตุผลหลักคือใช้งบประมาณน้อยกว่าแบบอื่นๆ ตอนนั้นไม่มีอะไรซักอย่างทั้งกล้องและคอมพิวเตอร์ รวมทั้งตังค์ด้วย ไม่ได้ทำเอามันอะไรทั้งสิ้น แต่เพื่อเอาตัวรอดล้วนๆ คอนเส็ปต์คือเอาตัวรอดแบบดูดี (คล้ายๆ แต่งตัวดีแบบไม่แพง)

เรื่องถ่ายภาพเพื่อใช้ทำ ad ไม่ยาก ก็ยืมกล้องคนนั้นคนนี้เหมือนเคย มีหาจากเน็ตมาแซมบ้างเล็กๆ สำหรับบางรูปที่เกินความสามารถจะถ่าย
ได้ภาพมาแล้วก็ไปทำตามบ้านเพื่อน บางคนก็ทำธีสิสที่ห้องคอมรวม ก็ต่างคนต่างดิ้นรนกันไป บ้านใครที่มีอุปกรณ์ครบมือก็จะกลายเป็นแหล่งรวมเพื่อนไปโดยปริยาย

ช่วงทำเล่มวิทยานิพนธ์ ก็ต้องแอบพิมพ์ขณะทำงานพิเศษ (นิสัย!!) ตอนนั้นได้งานพิเศษประมาณพวกทำงานกราฟิกพริ้นท์ลงกรอบรูปเป็บของที่ระลึกอะไรทำนองนี้ โปรแกรมในเครื่องก็เป็นโปรแกรมเดียวกับที่ใช้เรียนเนี่ยแหละ แถมช่วงนั้นได้เฝ้าร้านคนเดียว จึงจัดว่าเป็นช่วงเวลานาทีทองอย่างยิ่งที่จะจัดการลงโปรแกรม Page Maker 7.0 (มั้ง) เพื่อไว้พิมพ์เนื้อหาวิทยานิพนธ์
แม้สระจะลอยโด่งปานใดก็ต้องยอม จริงๆ มันแก้ได้ด้วยการพิมพ์โค้ดพิเศษเพื่อเรียกตำแหน่งที่เหมาะสมของมันออกมา เช่น  Atl.+4237 เพื่อแก้พวกไม้เอก ไม้โท อะไรพวกนี้ไม่ให้ลอย แต่ไม่ชิลล์พอจะมานั่งไล่แก้ แอบเขาพิมพ์งานก็โรคประสาทจะกินอยู่รอมร่อ

แล้วก็ใช่ว่าจะพิมพ์เร็วนักหนา แถมต้องระวังเรื่องคำผิดคำถูกกันอีก ถ้าเป็นคนมีเงินมันไม่ยากเท่าไรนะ จ้างเขาพิมพ์เอาก้ได้ ในสถาบันก็ตามร้านซีร็อกซ์นั่นแหละ ราคาค่าจ้างก็สอบถามเอา ขึ้นอยู่กับความรีบของแต่ละคน และปริมาณงานของที่ร้านเองด้วย บางครั้งมีเงินเท่าไรก็ใช่ว่าจะเร่งเขาได้ดังใจปรารถนา

ระหว่างนั้นก็ต้องไปส่งงานกับอาจารย์ที่ปรึกษาโครงการเป็นระยะๆ คล้ายๆ ว่ารายงานความคืบหน้า อาจมีบางอย่างที่อาจารย์ต้องการให้แก้ไข (ซึ่งมีแก้แน่ๆ อยู่แล้ว) ตรงนี้ก็มีอุปสรรคเป็นระยะ เช่นว่า แก้เท่าไรก็ไม่ผ่านสักที หรือเราเองไฟแรงประหนึ่งเทอร์โบ แต่ขอเข้าพบอาจารย์ำได้อย่างยากลำบาก เป็นต้น คือว่า…มีครบองค์ประชุมในทุกสิ่งที่จะทำให้ประสาทกินได้

จำได้ว่าธีสิสระยะสุดท้าย ในช่วงเวลาที่งวดเข้ามาเรื่อยๆ ประหนึ่งนักวิ่ง 100 เมตรที่กำลังอยู่ใกล้เส้นชัยเต็มทีนั้นเป็นช่วงที่เครียดกันมาก ทั้งงานส่วนตัวและส่วนรวมที่วุ่นวายพอกัน ก็เพราะว่าธีสิสที่ทำกันน่ะก็ต้องเอามาจัดแสดงให้บุคคลทั่วไปได้ดู จึงต้องมีการประสานงานทั้งสถานที่ อุปกรณ์ วันเวลา ข้าวของเครื่องใช้ ไฟแสงสีเสียง (ที่มันเป็นอย่างนั้นเพราะพวกเราเลือกแสดงงานในห้องประชุมของสถาบัน ถ้าไปเช่าสถานที่ ตรงนี้ก็ไม่ต้องวุ่นวายเท่าไหร่) กว่าจะลุล่วงก็หืดขึ้นคอพอสมควร ต้องมีการเก็บเงินจากเพื่อนๆ ทุกคน ต้องมาประชุมกันว่าจะใช้อะไร อย่างไร เท่าไหร่ ต้องใช้เงินเท่าไหร่ หารกันแล้วต้องจ่ายกันคนละเท่าไหร่ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะคนละประมาณ 3-4 พันบาทได้ (ไม่รวมกับค่าทำธีสิสส่วนตัวของแต่ละคน) ถ้าเป็นเดี๋ยวนี้เงินเท่านี้น้อยมากใช่ไหม เด็กประถมบางคนอาจได้ค่าขนมต่อเดือนเกินนี้แล้วก็ได้ แต่สำหรับตอนนั้นแล้วเป็นปัญหามากเลยทีเดียวทั้งส่วนตัวและส่วนรวม ก่อเกิดเป็นความลำบากใจหลายๆ อย่างในเวลานั้น ทำให้รู้ตัวชัดเจนว่าเราไม่เหมาะกับการเป็นผู้นำอย่างแรง

มีอยู่เรื่องที่เราไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันจะเป็นอย่างนี้ ก็คือเรื่องการยืมของ พวกโต๊ะ เก้าอี้ โพเดี้ยม ไมโครโฟน ผ้าปูโต๊ะ แก้วน้ำ ฯลฯ (ในวันเปิดงานมันต้องมีของพวกนี้) ทุกสิ่งต้องยืม ก็ยืมในสถาบันน่ะแหละ ยืมจากคหกรรมบ้าง เศรษฐศาสตร์บ้าง ถามอาจารย์ในภาคบ้างว่าอะไรไปยืมได้ที่ไหน ซึ่งการยืมจะต้องทำหนังสือยืม ก็ต้องร่างจดหมาย

ด้วยความจนของประธาน (คือข้าพเจ้าเนี่ยแหละ) จดหมายก็เขียนด้วยลายมือ เขียนว่าจะยืมอะไร ไปใช้งานในงานอะไร กี่วัน คืนเมื่อไหร่ แล้วลงชื่อประธาน จะให้ใครไปขอยืมก็ได้แต่ต้องมีจดหมายไป ประธานไม่มีปัญญาจะไปยืมทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ต้องขอแรงเพื่อนๆ เพราะประธานวันๆ ก็เอาแต่เขียนจดหมาย และดูว่าชาวบ้านเขาทำอะไรไปถึงไหนแล้ว คืบหน้าไม๊ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า

งานของประธานคือดูการทำงานของคนอื่น คอยดูว่าในภาพรวมอะไรที่ยังขาดเหลืออยู่บ้าง บางครั้งคิดนิดๆ ว่าเพื่อนจะว่าอะไรเราหรือเปล่าฟะที่ไม่ได้ไปลงมือลงแรงช่วยอะไรใคร และบางครั้งงานของประธานก็น่าเบื่อ เช่น… อะไรล่ะ นานแล้วนึกไม่ออก แต่เอาเป็นว่าสำหรับเราตอนนั้นไม่มีความสุขกับการเป็นประธานเท่าไร คิดว่าตัวเองทำได้ไม่ค่อยดีด้วย อย่างเช่น อาจจะมีการหักหาญน้ำใจเพื่อนบ้างคนไปบ้าง ประธานคนนี้ EQ ไม่ค่อยดี AQ ก็ไม่ค่อยไหว ยังไงก็ต้องขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ

อีกอย่างคือการขอแรง ขอความร่วมมือเนี่ย ต้องขึ้นอยู่กับน้ำใจของเพื่อนๆ จริงๆ เพราะว่าทุกคนก็ต่างเร่งงาน เอาธีสิสตัวเองเป็นหลักอยู่แล้ว บางครั้ง เพื่อนบางคนธีสิสก็มีปัญหา การจะหาใครมาช่วยเราหวังมากไม่ได้ เราเข้าใจดีว่าถ้าธีสิสตัวเองยังไม่เสร็จก็คงไม่อยากทำอย่างอื่น ในครั้งนั้นจึงรู้สึกขอบคุณเพื่อนหลายคนที่ต่างช่วยกันจนงานส่วนรวมลุล่วงไปได้ด้วยดีมากๆ หลายคนอดนอนทำงานตัวเองมาทั้งคืน วันเปิดงานยังมาแต่เช้าช่วยกันเตรียมสถานที่ เราคนเดียวไม่สามารถทำทุกอย่างนี้สำเร็จได้แน่นอน

ความโชคดีเรื่องธีสิสของเราเองก็คือมันไม่อลังงานการวุ่นวายเท่าไร แถมตอนเอางานไปแปะที่บอร์ด ก็ใช้เวลาประมาณ 5 นาทีได้ ไม่ต้องสนใจมันแล้วไอ้เรื่องดิสเพลย์ต่างๆ นานา สารภาพว่าแอบเจาะบอร์ดเพื่อร้อยเอ็นแขวนงานด้วยล่ะ ช่างเป็นคนดีเสียเหลือเกิน คือจริงๆ เขาห้ามทำบอร์ดเสียหายนะ แม้เราจะจ่ายเงินให้เขาก็เถอะ ถ้าเขาหาเจอว่าเสียหายตรงไหนก็ต้องจ่ายเงินค่าปรับ

จากการทำธีสิส และการตกที่นั่งประธานในครั้งนั้นก็ได้อะไรมาเยอะนะ เช่น

  • การเป็นผู้นำคนหมู่มากมันต้องใช้พลังเยอะ
  • ถ้าเลือกได้ไม่มีใครอยากเป็นผู้นำ เพราะเวลาของผู้นำคือเวลาของส่วนรวม
  • การตัดสินใจต้องดีพอในระยะเวลาจำกัด
  • การยืมของต้องเขียนจดหมาย
  • พานต้องไปยืมที่วัด (ไม่น่าเชื่อว่าทั้งมหาลัยจะไม่มีพานให้ยืมเลยแม้แต่อันเดียว)
  • ในสถานการณ์คับขัน เพื่อนที่มีน้ำใจประเสริฐจะปรากฏตัวออกมา
  • ถ้าจะมีการเรียนอีกครั้ง ขอเลือกไม่ทำธีสิสเถอะนะ!!
  • ทำธีสิสว่าลำบากแล้ว ชีวิตการทำงานลำบากกว่านั้นเยอะ!!!!
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s