คุณค่าของตำแหน่ง

เคยอ่านคอลัมน์อะไรซักอย่างเมื่อนานมากๆ ตั้งแต่เด็ก เรื่องของคำว่า “แต่”
เช่น ทำไมต้องมีประโยคว่า “เธอเนี่ยอะไรๆ ก็ดีแต่เสียอย่างเดียว… (อะไรก็ว่าไป)”
เป็นบทความที่ทำให้จดจำมาถึงทุกวันนี้เลยทีเดียว
ถ้าไม่ลืมไปแล้วว่าใครเขียน ก็จะดีมาก

สงสัยว่าเราอาจจะเป็นคนหัวอ่อนเชื่อคนง่าย หลังจากอ่านบทความนั้นก็ทำให้เกิดความตั้งใจว่าเราจะไม่พูดประโยคอย่างงั้น เพราะเหมือนตบหัวแล้วลูบหลัง ชมก่อนและด่าตบท้ายอะไรยังงั้น

ถึงกระนั้น คำว่าแต่มันก็ยังจำเป็นอยู่ และถ้าบางครั้งถ้าจำเป็นต้องใช้ เราก็พอมีทางออกให้มันฟังดูนุ่มนวลมากขึ้น
ยกตัวอย่าง

1.ถึงเราจะเป็นคนอ้วน แต่เราแข็งแรงนะ
2. ถึงเราจะแข็งแรง แต่เราอ้วนอ่ะ

หรือ

1.เพื่อนคนนั้นอาจจะไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่เป็นคนทำงานเก่งมากเลยนะ
2.ถึงเพื่อนคนนั้นมันจะเป็นคนเก่ง แต่มันไม่สุงสิงกะใครเลย

หรือ
1.เพื่อน ob 1 เป็นคนปากไม่ดี แต่เรื่องความฉลาดรอบรู้ต้องยกให้เลยนะ
2.เพื่อน ob 1 เป็นคนฉลาดก็จริง แต่โครตปากเสียเลยอ่ะ

ความรู้สึกต่างกันเนอะ จริงๆ แล้วคุณสมบัติ (หรือโทษสมบัติ ??) ในตัวคนหรือสิ่งของที่เราพูดถึงยังเหมือนเดิม สิ่งที่เปลี่ยนคือมุมมองของคนฟังที่มีต่อสิ่งนั้น จริงๆ แล้วมันไม่เกี่ยวอะไรกับคนที่ถูกพูดถึงเลยด้วยซ้ำ ความเก่ง ความปากเสีย หรือความขยัน (ที่ยกตัวอย่างไปข้างต้น) ก็เท่าเดิมแหละ
แค่เปลี่ยนตำแหน่งสักนิด อารมณ์คนฟังซึ่งบ่อยครั้งอาจเป็นเจ้าตัวก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้
เราก็กลายเป็นผู้พูดที่น่ารัก เพราะไม่ทำร้ายจิตใจใครด้วยวาจา การติดต่อประสานงานหรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นต่อไปในอนาคตก็ง่ายดายมากขึ้น 🙂

Advertisements