เห็นใจแต่ไม่แคร์

แคร์คนอื่น กับนึกถึงใจคนอื่น
ต่างกันนะ

เหมือนจะมีเส้นแบ่งบางๆ
แต่ว่าไม่ใช่หรอก

อย่างเช่นว่า จะพูดจาอะไรก็ต้องนึกถึงใจคนฟัง
อันนั้นเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วอะนะ

ส่วนคนที่แคร์คนอื่นทุกเรื่อง
คอยคิดว่าใครจะคิดอย่างไร จะมองเรายังไง
ทำอะไรก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง
อันนี้เกินเส้นของคำว่าเอาใจเขามาใส่ใจเรามากเกินไปแล้ว

ก็อธิบายไม่ค่อยถูกนะ
แต่มันต่างกันแหละ

ช่วงสองสามปีให้หลังมานี้
เราทำอะไรคิดถึงใจคนอื่นมากขึ้น
ระวังปากมากขึ้น รวมไปถึงเกรงใจ
สุภาพ มีมารยาท

ก็พยายามจะมี เท่าที่ทำได้
แต่จะถูกใจทุกคนคงไม่ใช่
ไม่เก็บทุกเม็ดขนาดนั้น
ใครไม่ชอบเรา เราก็เฉยๆ อ่ะ
ไม่ชอบก็เรื่องของเอ็ง
ประมาณนั้น

บางช่วงเวลาของชีวิต
เราก็เจอคนที่ทำอะไรไม่นึกถึงใจเราบ่อยอยู่
เวลาเจอบอกตัวเองว่าจะไม่ทำแบบนี้ เราโดนกระทำแล้วรู้สึกแบบไหนก็จำไว้เพื่อจะไม่ไปทำใส่คนอื่นเค้า

ส่วนเรื่องไม่แคร์ใครเนี่ย ไม่ต้องฝึกเลย เป็นคนไม่แคร์ใครโดยกมลสันดานอยู่แล้ว

สบายย

สมัยทำงานออฟฟิศมีอยู่ครั้งนึงที่รู้สึกว่าสังคมทำงานไม่โอเค เจอคนทำไม่ดีกับเรา

(ซึ่งเรื่องงานที่เล่าไปนี้บอกก่อนว่าอันนี้อคติส่วนตัวเต็มๆ ไม่ใช่ข้อเท็จจริง)

ในหัวมันมีแต่คำถามว่าทำไมเค้าต้องทำอย่างงี้กับเราๆๆๆๆๆ
ตึงเครียดมากๆ จนอยู่ดีๆ ก็มีเสียงนึงดังขึ้นในหัวว่า
“เค้าจะทำยังไงกับเรา
มันเรื่องของเค้า ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย“

เท่านั้นแหละ
หลุดโพละ
เบา สบายยย

เลิกสนใจไอ้คนนั้นอย่างสิ้นเชิง
แล้วต่อมาไอ้คนนั้นมันก็ลาออก

ไปได้งานใหม่ที่ดีกว่าเดิมมาก
55555555555

Advertisements