ความลับของความสุข

มีความสุขกับเรื่องเล็กๆ กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ไม่มีราคา และประเมินค่ามิได้

ความสุขเหมือนลมหรืออาจจะพยับแดดก็ได้
ถ้าตามคอนเส็ปท์บล็อกนี้ ความสุขก็อยู่ในอากาศ แต่จริงๆ เรื่องคอนเส็ปท์บล็อกต้องไปขยายความอีกที
เคยคิดว่ามีความสุขอยู่ในนาทีนี้ แต่เดี๋ยวก็จะมีเรื่องมาทำให้ไม่สุขได้
แค่อารมณ์เสียนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่มีความสุขแล้ว

บางทีอยู่เงียบๆ ไม่ต้องปฏิสัมพันธ์กับใครมันก็สบายใจดีนะ เหมือนสุภาษิตจีนที่ว่าคนเราก็เหมือนเม่น อยู่ใกล้กันเพื่อความอบอุ่นแต่หนามก็เสียดแทงกันเอง พอถอยห่างจากกันเพื่อไม่ให้เจ็บปวดก็ต้องเจอความหนาวเหน็บแทน จำคำพูดเพราะๆ แบบสละสลวยไม่ได้หรอก แต่จำใจความสำคัญของมันได้แม่นยำ แบบว่าโดนใจ

หลายอย่างที่เจอมาในชีวิตมันเป็นแบบนั้นน่ะ สนิทกันมากไปมาหาสู่กันบ่อยก็จะต้องมีปัญหากันสักวันหนึ่ง แต่พอไม่สนิทกันเลยจะหวังพึ่งพาอะไรก็ยากเย็น พึ่งพาที่ว่าไม่ใช่ว่าจะไปยืมเงินหรือไปขอให้ช่วยอะไร บางทีก็แค่อยากได้คนรับฟังหรือเป็นกำลังใจให้กันยังไม่มีเลย นั่นทำให้เราไม่ค่อยอยากสนิทกับใครมาก กลัวความผิดหวัง กลัวผิดใจกัน อยู่ห่างกันสักนิดจะปลอดภัยกว่านะ

ไม่รู้คนอื่นเค้าจะรู้สึกแบบเราหรือเปล่า คือไม่เคยรู้สึกว่าสนิทกับใครจริงๆ ได้สักที มันจะมีกำแพงอะไรบางๆ กั้นอยู่เสมอในการพูดคุยกัน กับบางคนเนี่ยเราสัมฟัสได้ถึงกำแพงนั้นเลยอ่ะ และพอรู้สึกได้ก็จะเฟดตัวออกมาเลย พยายามจะไม่ข้องแวะกับคนๆ นั้น (เค้าไม่อยากยุ่งกับเรา เราก็ควรที่จะไม่ยุ่งกับเค้าใช่ไหมล่ะ) แต่กับบางคนก็รู้สึกว่าเค้าไม่มีกำแพงที่ว่า หรือบางทีอาจเป็นกำแพงในใจเราเองก็ได้มั้ง หรืออาจเป็นเราเองที่กำแพงหนาเกินไป หรือว่าเราคาดหวังอะไรในความสัมพันธ์รูปแบบต่างๆ ก็เป็นได้

ที่พูดไปก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรนะ แค่เดาไปเรื่อยเปื่อย

ไปอ่านการตอบคำถามของคุณพี่เอ๊ดดี้มา คำถามไม่ใกล้เคียงอะไรกับเรื่องของเราหรอก แต่พออ่านจบก็ได้ข้อคิดสำหรับเรื่องของเราซะงั้น จริงๆ ปัญหาชีวิตคนเราคงมีไม่กี่เรื่องมั้ง หรือจริงๆ อาจจะมีแค่เรื่องเดียวคือ “ใจ” หรือความรู้สึก ที่เขาไม่เข้าใจเราก็เพราะเราไม่เข้าใจเขา ภายใต้เงื่อนไขและประสบการณ์ชีวิตของคนๆ หนึ่ง เค้าไม่ผิดหรอกที่จะมองเรื่องต่างๆ แบบไหน แค่ว่าเค้าไม่เป็นอย่างที่ใจเราต้องการ ไม่มอง ไม่คิดอะไรแบบเรา เลยเหมาว่าเค้าผิดบ้าง ไม่ฉลาดบ้าง ปัญหาต่างๆ นานาจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญเท่าใจเราเป็นยังไง เราคาดหวังคนอื่น พอคนอื่นไม่เป็นดังหวังก็ไม่มีความสุข

[ เช่นว่า ทำไมคนนั้นคนนี้ไม่เข้าใจเรา ทำไมเค้าต้องว่าเราแบบนี้ ทำไมคนโน้นไม่ทำแบบนั้นนะ มันดีกว่าตั้งเยอะ ฯลฯ ]

ฝนตกหนักปี 2554 ที่น้ำท่วมใหญ่ หลายคนรู้สึกสยดสยอง
ฝนตกเช่นเดิมในปี 2558 หลายคนวิ่งลุยฝนด้วยความดีใจ

บางทีก็คิดว่า…มันจะอ่อนไหวไปถึงไหน
จริงๆ จะอ่อนไหวถึงไหนก็ไม่เป็นปัญหาเท่าเราให้ค่ามัน
จะอ่อนไหว อาฆาต นินทา อิจฉา ถ้าเราชอบหรือไม่ชอบ นั่นเลยเป็นปัญหา

คนทุกคนก็มีโอกาสทำผิดได้มากเท่าๆ กัน เราจะให้อภัยคนอื่นได้มากแค่ไหน และคนอื่นเค้าจะให้อภัยเราไหม มันก็พอๆ กันแหละ คือไม่สามารถบังคับสั่งการได้ ดังนั้นก็ไม่ต้องไปโกรธหรอกถ้า “ทำไมเรื่องแค่นี้เค้าไม่ให้อภัยเราสักที” ใจคนมันรับเรื่องต่างๆ ได้ไม่เท่ากัน เรื่องเล็กของเราอาจเป็นเรื่องใหญ่มากของเค้าก็ได้

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s